Tijdschrift voor de Arbeidsrechtpraktijk (TAP) 

In TAP worden actuele ontwikkelingen op het gebied van Arbeidsrecht gevolgd en vertaald naar leesbare en verdiepende artikelen die relevant zijn voor úw praktijk.

Klik hier om het huidige nummer aan te vragen!


TAP nummer 5

INHOUD: 

Arbeidsongeschiktheid
Ontslag op staande voet van een zieke werknemer die zijn verplichtingen ex art. 7:629 BW schendt een ‘no go’?
De Hoge Raad heeft in het arrest Vixia/Gerrits uit 2004 geoordeeld dat de schending van controlevoorschriften door een zieke werknemer geen rechtsgeldige grond voor ontslag op staande voet oplevert, tenzij sprake is van andere bijkomende feiten en omstandigheden. De wet geeft met art. 7:629 lid 6 BW immers al een sanctie op het schenden van controlevoorschriften, namelijk opschorting van de loonbetaling, waardoor het de werkgever in beginsel niet vrij staat een andere sanctie aan deze gedraging van de werknemer te verbinden. In deze bijdrage wordt onderzocht wanneer sprake is van zodanige ‘bijkomende andere feiten en omstandigheden’ dat ontslag op staande voet bij schending van de controlevoorschriften door een zieke werknemer wel is geoorloofd. Daarnaast wordt de vraag beantwoord of de Vixia/Gerrits-regel ook geldt bij schending van de in lid 3 van art. 7:629 BW genoemde verplichtingen van een zieke werknemer en de vraag of cumulatie van schending van de verplichtingen ex lid 3 en lid 6 als bijkomende omstandigheid kan worden aangemerkt.
Mr. P. Kruit en mw. mr. E. van Vliet
 
Ontslag
De Hoge Raad en kennelijk onredelijk ontslag
De arresten Van de Grijp/Stam en Rutten/Breed hebben veel stof doen opwaaien. De arresten – vooral in onderling verband – roepen tal van vragen op. Wat is nu precies het karakter van de schadevergoeding? Is de Hoge Raad met Rutten/Breed teruggekomen op zijn uitgangspunten in Van de Grijp/Stam? Hoe moet thans de vergoeding ex artikel 7:681 BW worden vastgesteld? De arresten Van de Grijp/Stam en Rutten/Breed hebben veel stof doen opwaaien. De arresten – vooral in onderling verband – roepen tal van vragen op. Wat is nu precies het karakter van de schadevergoeding? Is de Hoge Raad met Rutten/Breed teruggekomen op zijn uitgangspunten in Van de Grijp/Stam? Hoe moet thans de vergoeding ex artikel 7:681 BW worden vastgesteld? In deze bijdrage geven De Laat en Buijs hun verschillende visies op de onderhavige materie.
Mr. J.J.M. de Laat en mr. D.J. Buijs

Loon
Een paradox: de liberalisering van de postmarkt leidt tot regulering van de arbeidsverhoudingen
Op 1 april 2009 is de nieuwe Postwet in werking getreden. Hiermee is de Nederlandse postmarkt geliberaliseerd. Tijdens de parlementaire behandeling van de nieuwe Postwet vormt de sociale bescherming van de postbezorgers een heikel punt. Bij de nieuwe postbedrijven werkt namelijk het merendeel van de postbezorgers niet op basis van een arbeidsovereenkomst, maar op basis van een overeenkomst van opdracht, waarbij de beloning plaatsvindt op basis van stukloon. Dit leidt er in sommige gevallen toe dat de postbezorgers een inkomen verdienen dat lager of gelijk is aan het wettelijk minimumloon. Dat er voor een belangrijk deel van de postbezorgers een risico bestaat van beloning onder het minimumniveau achtte de Nederlandse regering sociaal onaanvaardbaar. Dit heeft geresulteerd in een AMvB waarmee de arbeidsovereenkomst in de zin van art. 7:610 e.v. BW dwingendrechtelijk wordt voorgeschreven voor de situatie van de postbezorgers. Het is de vraag of deze voor de liberalisering van de markt paradoxale maatregel wel noodzakelijk en passend is om het doel – de bescherming van de belangen van de werknemers ten aanzien van het minimumloon – te bereiken.
Mw. mr. G.A. Stouthart

TAP-signaleringen